|
«
دل
شکسته
»
وقتي احساس چنان
از دلم فوران ميکند که چشمانم ياراي سنگيني اشک هايم را ندارد : وقتي احساس
خود را به در و ديوار قلبم مي کوبد و نفسم را به بند مي آورد : وقتي احساسم
بغض مي شود : آه مي شود: اشک مي شود : تنها تو اي تهي شده از فریادها نظاره
گر این جدال پر هیاهوي نادیدني هستي که قلبم را به بند می کشد.
وقتی اشک های
باران شده ام از چشمان باران زده ام همچو باران باریدن مي گیرند : وقتي احساس
خفه شده در احساسگاهم حسش را فریاد مي کند:وقتي دل شکسته ام بار دیگر دل
شکستگي را تجربه مي کند : تنها تو ای حس کنندهء احساس های حس شده از احساس
گاه انسان پراحساس : غصه دار حس شکسته شده از شکستني ترین قلب شکسته شدهء این
دنیای شکستني هستي .
تو یگانه ترین
یگانهء یگانه ترین آسمان ها: بر بلنداي یگانه ترین تخت ها یگانگي مي کني و من
حقیر ترین حقیر ها از حقارت وجود سر حقیرم را به بالا می آورم تا حقارت جمع
شده در چشمانم را نثارت کنم .
این بلازدهء
بلایاي زمیني : این دریا زدهء دریا هاي طوفاني : این یخ زدهء یخ زدگان
روزگار یخي : یاراي مقابله با این همه بلا ، طوفان و یخ زدگي را ندارد .
اي تهي از بلا
ای نسیم پر امید سحری و ای آفتاب گرم کنندهء جان آدمي : دستاني که از تمنا پر
است را باز هم پراز تمنای وجودت کن! الهي آمین.
شاعر: زهرا مينايی(فانی)
z_mar_plot@yahoo.com
بالا |
